بخش ۶۲ - مُظَفَّر قَرْمیسینی ابوعلی عثمانی
ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / باب دوم
و از ایشان بود مُظَفَّرقَرْمیسینی از پیران کوهستان بود و صحبت عبداللّه خرّاز و پیران دیگر کرده بود.
مظفّر قَرْمیسنی گوید روزه بر سه گونه باشد، روزۀ روح بود بکوتاهی امل، و روزۀ عقل بود بمخالفت هوا و روزۀ نفس بود بازایستادن از طعام و محارمها.
و گوید بدترین رفقها رفق زنان باشد بر هر گونه که باشد.
هم او راست گوید گرسنگی چون قناعت باز و مساعدة کند نتیجۀ فکرت بود و چشمۀ حکمت و زندگانی دانش و چراغ دل بود.
هم او راست کی گوید کی فاضلترین عمل بندگان نگاهداشتن وقت ایشان است واین آن بود کی اندر عمل تقصیر نکنند و از حد فراتر نشوند.
هم او گوید که هر کی ادب از حکیم فرا نگرفته باشد هیچ مرید به وی بادب نگردد.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مظفر قرمیسینی، یکی از پیران کوهستان، در مورد سه نوع روزه صحبت میکند: روزه روح که به کوتاهی امید مربوط میشود، روزه عقل که به مخالفت با هوای نفس میپردازد و روزه نفس که شامل خودداری از غذا و چیزهای حرام است. او همچنین اشاره میکند که بدترین همنشینان، زنان هستند و گرسنگی به قناعت و تفکر کمک میکند و حکمت و دانش را به همراه دارد. مظفر تأکید میکند که بهترین عمل انسانها حفظ وقت خود و اجتناب از تقصیر در کارهاست. همچنین، او میگوید کسی که ادب از حکیم نگیرد، هیچگاه مرید خوبی نخواهد بود.