بخش ۲۲ - فصل ابوعلی عثمانی
ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / باب ۵۳ تا آخر
و واجب بود مرید را نگاه داشتن عهدی که با خدای تعالی کرده باشد که شکستن عهد در راه ارادت همچون رِدّه بود از دین، اهل ظاهر را.
و مرید باید که بر هیچ چیز عهد نکند با خدای تعالی باختیار خویش چندانک تواند زیرا که در لوازم شرع خود چندانی مجاهدت هست که وسع او در آن نرسد. قالَ اللّهُ تَعالی در صفت قومی وَرَهْبَانِیَّةً ابْتَدَعُوها ماکَتَبْناها عَلَیْهِمْ الَّا اتْبِغاءَ رِضْوانِ اللّهِ فَما رَعَوْها حَقَّ رِعایَتِها.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مرید باید به عهدی که با خداوند بسته وفادار باشد، چرا که شکستن این عهد مانند رهایی از دین اهل ظاهر است. مرید نباید به هیچ چیز به اراده خود با خداوند عهد ببندد، زیرا در مسیر دین چنان سختی‌هایی وجود دارد که ممکن است در توان او نباشد. خداوند در قرآن می‌فرماید که برخی از اقوام عبادت‌هایی را ابتکار کردند که بر آنان واجب نبود و به دنبال رضای خدا نبودند و نتوانستند حق آن عبادت‌ها را ادا کنند.