بخش ۲ ابوعلی عثمانی
ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / دیباچه
بِسْمِ اللهِ اَلرَّحْمنِ اَلرَّحیم
الْحَمْدُلِلّه الّذی تَفَرَّدَ بِجَلالِ مَلَکوُتِهِ وَ تَوَحَّدَ بِجَمالِ جَبَروتِهِ وَتَعَزَّزَ بِعُلُوِّ أحَدِیّتَه وَتَقَدَّسَ بِسُمُوِّ صَمَدِیَّتِهِ وَتَکَبَّرَ فی ذاتِهِ عَنْ مُضارِعَةِ کُلِّ نَظیرٍ وَ تَنَزَّه فی صِفاتِهِ عَنْ کُلِّ تناهی وَ قُصُورٍ. لَهُ الصِّفاتُ المُخْتَصَّةُ بِحَقِّهِ وَ الآیاتُ النّاطِقةُ بأنَّهُ غیرُ مُشْبِهٍ بِخَلقِهِ. فسبحانه مِنْ عَزیزٍ لا حَدٌّ ینالَهُ وَ لا عَدٌّ یَحتالهُ وَ لا اَمَدٌ یَحْصُرُهُ و لا أحَدٌ یَنْصُرُهُ وَ لا وَلَدٌ یَشْفَعَهُ وَ لا عَدَدٌ یَجْمَعُهُ وَ لا مَکانٌ یُمْسِکُهُ وَ لا زَمانٌ یُدْرِکُهُ وَ لا فَهْمٌ یُقَدِّرُهُ وَ لا وَهْمٌ یُصَوِّرُهُ. تَعالی عَنْ أن یُقالَ کَیْفَ هُوَ أوْ أیْنَ أو اکْتَسبَ بِصُنْعِه الزَّیْنَ أوْ دَفَعَ بِفِعْلِهِ النَقْصَ وَ الشَّیْنَ. لَیْسَ کَمِثْلِهِ شیءٌ وَ هوَ السمیعُ البَصیرُ. وَ لا یَغْلِبُهُ حَیٌّ وَ هُوَ الخَبیرُ القَدیرُ.
أحْمَدُهُ علی ما یُولی وَیَصنَعُ. وَ أشْکُرُهُ عَلی ما یَزْوی وَ یَدْفَعُ. وَ أتَوَکِّلُ عَلَیْهِ وَ أرضی بِما یُعْطی وَیَمْنَعُ.
وَ أشْهَدُ أن لا إلهَ إلّا اللّهُ وَحْدَهُ لاشَریکَ لَهُ شَهادَةَ موُقِنٍ بتوحیدِهِ. مُسْتَجیرٍ بِحسْنِ تأییدِهِ.
وَأشْهَدُ أنَّ مُحَمّداً عَبْدُه المُصطفی وَ أمینُهُ المُجْتبی وَرَسوُلُهُ المَبْعوُثُ إلی کافَّةِ الوَری. صلَّی اللّه عَلَیْهِ وَ عَلی آلِهِ مَصابیحِ الدُّجی وَأصحابِهِ مَفاتِیحِ الهُدی وَسَلَّمَ تَسْلیماً کثیراً.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، نویسنده به ستایش خداوند میپردازد و او را یگانه، بیهمتا و تعالیافته از هر عیب و نقصی معرفی میکند. او به ویژگیهای باری تعالی اشاره میکند که هیچ چیز مشابهی ندارد و نمیتوان او را درک کرد یا به وصف درآورد. در ادامه، نویسنده شکرگزاری خود را به خاطر نعمتها و الطاف خداوند ابراز میدارد و به توحید و یگانگی خداوند گواهی میدهد. در پایان، او پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) را به عنوان پیامبر برگزیده و امانتدار الهی معرفی میکند و بر خاندان و یاران ایشان درود میفرستد.