شمارهٔ ۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این هستند که ما در مسیر گمراهی به دنبال راهنمایی از طرف خدا هستیم و در هر وضعیتی تحت حمایت او قرار داریم. ما خود را مسخره‌کاران بارگاه او می‌دانیم و به این واقعیت آگاهیم که هیچ نشانه خاصی از خودمان نداریم. در نهایت، به نوعی تسلیم و وابستگی به خداوند اشاره دارد.