بخش ۳۳ - حکایت اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ جوانی است که به چشم خود خاری را می‌بیند و از زیبایی گل‌ها بی‌خبر است. جوان در ابتدا به گل‌ها توجهی ندارد و از خاری که در زندگی‌اش وجود دارد، بیشتر می‌گوید. او می‌گوید که عشق به گل‌ها و زیبایی‌های ظاهری، می‌تواند دلشکستن و دوچهرگی به همراه داشته باشد. در نهایت، جوان به این نتیجه می‌رسد که بهتر است به جای جستجوی زیبایی‌های بی‌وفا، با خاری که دارد، ساخت و با دلیران دیگری که بت‌های بی‌وفا را می‌شکنند، هم‌داستان شود.