شمارهٔ ۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بالای دوست را نمی‌توان گفت سرو است یا کاج / ولی می‌توان گفت کان (معدن) بلور است یا عاج امیر می‌گوید:‌ای سروآسای گیتی آرای من! / بوسه‌ی هر رخ تو بهتر و ارزنده‌تر از باج جهان است آن حسن و زیبایی تو از یوسف باج ستاند / سایه‌ی تو، روشنی بر سر کاج افکند نرگس از (دیدن) بدن تو سرگردان می‌رود. / و ریزش و فروافتادن کمند زلف تو تاج سر من است چشم نرگسین تو فتنه است یا ابروی مشکین تو؟ / دنباله‌ی الف را دو قیقاج کشیده است یا سرمه یا رندش و یا مشک ناب (مشک‌فام) است / نرگس چشم تو تیر خدنگ می‌زند، آشکار کن، آشکار (هدف بگیر) پیشانی ستاره‌ی زاوش، ناف مشک ختن، بالاسرو آراسته / ابروکمانی، دست قبضه‌ی شمشیر و کمر (میان) تو باریک است گوش برازنده‌ی دُرّ است و روشنی و سپیدی بدن تو به شایستگی عاج / برآمدگی پستان تو مانند برجستگی است که خم و کج شده باشد