بخش ۱۴۸ - مؤذّن خراسانی رضاقلی خان هدایت
رضاقلی خان هدایت / روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بخش 1
اسمش شیخ محمد علی. از اکابر فضلا و اماجد عرفاست. شیخِ شیخ نجیب الدین رضا و مرید جناب شیخ حاتم از مشایخ سلسلهٔ علیه ذهبیهٔ کبرویه است. با شاه عباس صفوی معاصر و رسالهٔ تحفة العباسیه را به نام وی نوشته. تصانیف و مدایح ائمهٔ اطهار بسیار دارد. از اوست:
مگو که موجهٔ دریا و بحر غیرهمند
که موج چون بنشیند بگوییش دریا
٭٭٭
چو یار گفت یُحبِوُّنَه به ما ز ازل
وجود یافت دو عالم ز پرتو دل ما
٭٭٭
٭٭٭
٭٭٭
بخش 7
عارف اسرار یار میشود آن شیرمرد
کز سخن نیک و بد گشت به عالم خموش
بخش 8
هر یک از شیوهٔ جانانه به نوعی مستند
مطرب عشق گواه است که پیمانه یکی است
بخش 9
موسی صفتی کز خود مردانه برون آید
از جیب عیان بیند سرِّ ید بیضا را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شیخ محمد علی، از عارفان و فضلاى بزرگ، شاگرد شیخ نجیب الدین رضا و مرید شیخ حاتم است. او همعصر با شاه عباس صفوی بوده و رسالهای به نام "تحفة العباسیه" نوشته است. اشعار و مواعظ متعددی در مدح اهل بیت دارد. از جمله این اشعار، عبارات عمیق و زیبایی درباره عشق و معرفت را شامل میشود. او بر این باور است که عشق و حقیقت یکی هستند و عارف واقعی کسی است که از افکار نیک و بد فائق آید و به آرامش درونی برسد.