بخش ۵۰ - حزین لاهیجی قُدِّسَ روحه رضاقلی خان هدایت

اصلش از لاهیجان رشت و نامش شیخ محمدعلی و از متأخرین است. در اواخر دولت صفویه ظهور نموده و صاحب کمالات صوری و معنوی بوده و خطوط را نیکو رقم می‌نمود. آذربایجان و خراسان و عراق و فارس را سیاحت کرده و از راه لارستان و بندر عباسی روی به هندوستان آورد. در دهلی توطن گزید و معروف اهالی آن بلاد گردید. اعاظم آن بلد را مراد و طلاب را محل اعتماد و جمعی را به خدمتش اعتقاد به هم رسیده. دیوانش ملاحظه و این ابیاتش منتخب شد:

با هرچه بود انس تو جای تو همان است

هر چیز هوای تو خدای تو همان است

مِنْغزلیاته

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

پیاله می‌کشم امشب به طاق ابرویی

سبوکشان خرابات عشق را هویی

نالیدن بلبل ز نوآموزی عشق است

هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی

دولت طلبی دامن دل را مده از دست

شاید که برون آید از این بیضه همایی

بازوی زال دنیا چند افکند به خاکت

بی درد پشت دستی نامرد پشت پایی

تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و می پرستی

تو و عیش هوشیاری، من و گریه‌های مستی

بنمای رخ چون دیده را گرم تماشا کرده‌ای

ار خوش بود مستوریت ما را چه رسوا کرده‌ای

کرد داغم نگه زاهد خاموش حزین

چه بگویم به من این صورت دیوار چه کرد

نومیدی عاشقان قدیم است

مخصوص به روزگار من نیست

از صحبت صوفی منشان سوخت دماغم

ای باده پرستان ره میخانه کدامست

کودک مشیمه را نشمارد به خویش نیک

دنیا به چشم مردم دنیا حقیر نیست