شمارهٔ ۴۷ رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزل
که چابکیش نیاید همی به لفظ پدیذ
اساس طبع ثنایست، بل قوی‌تر ازآن
ز آلت سخن آمد همی همه مانیذ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت، اشاره می‌کند که ستایش و مدح او، مانند آبی شیرین و خوشمزه است که نمی‌تواند به طور کامل با کلمات بیان شود. او بر این باور است که ذات مدح و ستایش، از آنچه که با زبان می‌توان بیان کرد، قوی‌تر و عمیق‌تر است. در نهایت، او می‌گوید که همه‌ی این احساسات از ابزار سخن به وجود آمده‌اند.