من کلامه افاض الله علینا عمیم انعامه مولانا
الحمدلله المتوحد بالکبریاء المتفرد بخلق الاشیاء، مولج الضیاء فی الظلام و الظلام فی الضیاء محیی الاموات و ممیت الاحیاء، تعزز بالمجد و الثناء و تعالی عن الزوال و الفناء، قدمه منزه عن تقدیر الابتداء و بقاؤه مقدس عن توهم الانتهاء، غرقت فی بحار سرمدیته عقول العقلا و برقت فی وصف صمدیته علوم العلماء و نشهد ان لا اله الا الله و نشهد ان محمداً عبده و رسوله، سید الانبیاء و امام الاتقیاء و شفیع الأمة یوم الجزاء و خیر من عرج به الی السماء الی محل الکرامه و الاصطفاء صلی الله علیه و علی آله و اصحابه خصوصاً: علی ابی بکر الصدیق، معدن الصدق و الوفاء و علی عمربن الخطاب الفاروق بین الحق و المراء و علی عثمان ذی النورین ذی الحلم و الحیاء و علی علی بن ابیطالب صاحب السیف و السخاء و علی جمیع المهاجرین و الانصار و الامناء و سلم تسلیما وکثیراً.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن ستایش خداوند و تعظیم مقام او است. خداوند یگانه و بزرگ است، خالق همه اشیاء و مسئول زندگی و مرگ. او از هر نوع زوال و فنا منزه است و وجودش پایدار و ابدی است. عقول و علوم انسان‌ها در مقابل عظمت او حیرانند. همچنین، نویسنده اعتقاد به یکتایی خدا و نبوت محمد (ص) را اعلام می‌کند و او را سید انبیاء و شفیع امت در روز قیامت می‌داند. در ادامه، به صحابه پیامبر اسلام اشاره شده و از آنها به عنوان شخصیت‌های بارز و الهی یاد می‌شود، از جمله ابوبکر، عمر، عثمان و علی بن ابیطالب. متن در نهایت با دعا برای این شخصیت‌ها و دعا و سلام به آنها پایان می‌یابد.