بخش ۱۱۰ - قصهٔ خلیفه کی در کرم در زمان خود از حاتم طائی گذشته بود و نظیر خود نداشت مولانا
مولانا / دفتر اول / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
یک خلیفه بود در ایام پیش
کرده حاتم را غلام جود خویش
رایت اکرام و داد افراشته
فقر و حاجت از جهان بر داشته
بحر و در از بخششش صاف آمده
داد او از قاف تا قاف آمده
در جهان خاک ابر و آب بود
مظهر بخشایش وهاب بود
از عطااش بحر و کان در زلزله
سوی جودش قافله بر قافله
قبلهٔ حاجت در و دروازه‌اش
رفته در عالم بجود آوازه‌اش
هم عجم هم روم هم ترک و عرب
مانده از جود و سخااش در عجب
آب حیوان بود و دریای کرم
زنده گشته هم عرب زو هم عجم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در گذشته، خلیفه‌ای بود که به خاطر بخشندگی و جود خود مشهور بود. الفت و عظمت او در بخشش به حدی بود که فقر و نیازمندی را از جامعه ریشه‌کن کرده بود. سخاوت او مانند دریایی وسیع بود و آوازه‌ی بخشش‌هایش به دورترین نقاط رسیده بود. همه‌ی اقوام و ملل، از عرب و عجم گرفته تا ترک و روم، از جود و سخاوت او شگفت‌زده بودند و تأثیرات او در زندگی مردم بسیار عمیق بود.