بخش ۱۴۷ - نشاندن پادشاه، صوفیانِ عارف را پیش روی خویش تا چشمشان بدیشان روشن شود مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عادات و الگوهای رفتار پادشاهان اشاره می‌کند که در گذشته، پهلوانان در سمت چپ و افراد باسواد و اهل قلم در سمت راست آنها قرار می‌گرفتند. این نشانه‌ها به دلایل نمادین و معنوی است؛ چون دل در سمت چپ و علم و دانش در سمت راست قرار دارد. همچنین، صوفیان به عنوان جویندگان حقیقت، باید در جایگاه ویژه‌ای قرار بگیرند، زیرا جان آنها با آینه‌ای که معرفت و پاکی است، گره خورده است. شاعر تأکید می‌کند که هر کسی که از ریشه و فطرت نیکو زاده شده باشد، باید در پیش خود آینه‌ای داشته باشد تا زیبایی دلش را منعکس کند. عشق به زیبایی و تلاش برای پاکی جان و تقوای قلب از دیگر پیام‌های این شعر به شمار می‌رود.