نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲۱ - بیان دوازده سبط از نصاری مولانا

مولانا / دفتر اول / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قوم عیسی را بُد اندر دار و گیر

حاکمانْشان دَه امیر و دو امیر

هر فَریقی مَر امیری را تبع

بنده گشته میر‌ِ خود را از طمع

این دَه و این دو امیر و قومشان

گشته بَند‌ِ آن وزیر بَد نشان

اعتمادِ جمله بر گفتارِ او

اقتدای جمله بر رفتار او

پیش او در وقت و ساعت هر امیر

جان بدادی گر بدو گفتی بمیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که قوم عیسی تحت سلطه حاکمان و امیرانی هستند که هر کدام پیرو و تابع خود را دارند. این حاکمان به وزیر بدنامی وابسته‌اند و بر او اعتماد کرده‌اند، به طوری که همه حرف‌ها و رفتارهای او را دنبال می‌کنند. حتی در شرایط دشوار، جان خود را به خاطر او فدای می‌کنند. در اینجا به نفاق و وابستگی نامناسب اشاره شده است که باعث می‌شود قوم گرفتار شوند.