بخش ۱۰۷ - نومید شدن موسی علیه‌السلام از ایمام فرعون به تاثیر کردن سخن هامان در دل فرعون مولانا
مولانا / دفتر چهارم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
گفت موسی لطف بنمودیم و جود
خود خداوندیت را روزی نبود
آن خداوندی که نبود راستین
مر ورا نه دست دان نه آستین
آن خداوندی که دزدیده بود
بی دل و بی جان و بی دیده بود
آن خداوندی که دادندت عوام
باز بستانند از تو هم‌چو وام
ده خداوندی عاریت به حق
تا خداوندیت بخشد متفق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
موسی اشاره می‌کند که خداوند بر او لطف و نعمت نازل کرده است، اما این نعمت‌ها که به او داده شده، حقیقی نیستند. او به حقیقتی اشاره دارد که خداوندی واقعی وجود ندارد و آنچه به بشر داده شده، موقتی و عاریتی است. در واقع، خداوندی که مردم می‌پرستند و به او وابسته‌اند، از حقیقت و وجود واقعی بی‌بهره است و در نهایت این نعمت‌ها ممکن است بازپس گرفته شوند. به بیان دیگر، موسی به اهمیت شناخت و درک حقیقی خداوندی اشاره می‌کند که نباید تنها بر پایه‌ی چیزهای مادی و ظاهری باشد.