بخش ۳۳ - پیدا کردن سلیمان علیه‌السلام کی مرا خالصا لامر الله جهدست در ایمان تو یک ذره غرضی نیست مرا نه در نفس تو و حسن تو و نه در ملک تو خود بینی چون چشم جان باز شود به نورالله مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی به ترک شهوت و تعلقات دنیایی است. گوینده خود را به عنوان رسولی معرفی می‌کند که از پیروی از شهوت و مادیات برحذر می‌دارد. او به نوید تبدیل انسان به مقام‌های والاتر اشاره می‌کند و به داستان پیامبران و بخصوص خلیل (حضرت ابراهیم) و احمد (حضرت محمد) اشاره می‌کند که با ورود به بتخانه‌ها، بت‌ها را نشانه می‌رفته‌اند. شاعر بر این نکته تاکید دارد که این دنیا همچون بتخانه‌ای است که جمیع انسان‌ها در آن هستند، اما وجود شهوت در وجود بندگان پاک به عنوان وسیله‌ای برای آزاد کردن روح آنها مشاهده می‌شود. او با تشبیه قلب انسان به طلا و کافران به آهن می‌گوید کسانی که پاکند، به شکل معنوی از زروت یا همان طلا می‌درخشند. در پایان، شاعر از نادانی کسانی که به ظاهر و مادیات می‌نگرند انتقاد می‌کند و بر این باور است که نور حقیقت و معنویت را نمی‌توان با شيء‌ای مادی پوشاند. او از مخاطبان می‌خواهد که به عمق معنویات توجه کنند و از دنیای زودگذر بگریزند.