بخش ۱۰۲ - جواب گفتن خر روباه را کی توکل بهترین کسبهاست کی هر کسبی محتاجست به توکل کی ای خدا این کار مرا راست آر و دعا متضمن توکلست و توکل کسبی است کی به هیچ کسبی دیگر محتاج نیست الی آخره مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به بحثی در مورد توکل بر خدا و تجربه‌های انسانی می‌پردازد. شخصی در این گفتگو به عدم دانایی خود در مورد کسب و شکرگزاری اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌داند چگونه باید شکر خدا را به جا آورد تا روزی و نعمت بیشتری بیابد. سپس بعد از بحث‌هایی بین آنها، یک نکته مهم به میان می‌آید که باید از افتادن در دشواری‌ها پرهیز کرد و در عوض در صبر و شکیبایی بمانند. به تصویر کشیدن یک مرغزار سرسبز و حیواناتی که در آرامش در آنجا زندگی می‌کنند، نمادی از آرامش و نعمت است. در این جا، فردی که در آن مرغزار نیست و در عذاب است، مورد کنایه قرار می‌گیرد که چرا از وضعیت سخت خود شاکی است در حالی که در بیرون از آن جو آرامش وجود دارد. در انتها، تأکید می‌شود که درک انسانی و شکرگزاری فرد به خود او بستگی دارد و از جایی آمده که آگاهی و شادی را به درستی نداشته است.