بخش ۳۹ - قصهٔ محبوس شدن آن آهوبچه در آخر خران و طعنهٔ آن خران ببر آن غریب گاه به جنگ و گاه به تسخر و مبتلی گشتن او به کاه خشک کی غذای او نیست و این صفت بندهٔ خاص خداست میان اهل دنیا و اهل هوا و شهوت کی الاسلام بدا غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، یک آهو مورد شکار صیاد قرار می‌گیرد و با وجود اینکه در موقعیت خطرناکی است، خود را در دام گاوان و خران می‌بیند. آهو به دلیل وحشت به هر سو می‌گریزد و گاوها و خران به جای او، به کاه که غذایی معمولی است، بیشتر از شکر علاقه نشان می‌دهند. این وضع به آهو احساس رنج و عذاب می‌دهد، زیرا او در میان این موجودات به دام افتاده و نتوانسته به آزادی خود برگردد. سلیمان نیز به این وضعیت اشاره دارد و بر عذاب آهو در قفس بودن تأکید می‌کند که به نوعی مشابه مرگ است. او این احساس درد و عذاب را به وضعیت روحانی و جسمی انسان‌ها مرتبط می‌کند، که همچون آن آهو در قفس و تحت فشار از طبیعت خود و ناکامی در دستیابی به آزادی، رنج می‌برند.