بخش ۱۲۳ - مثل مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دو نفر، یکی درویش و دیگری خسی (فقرای مال) در حال صحبت هستند. خسی به درویش می‌گوید که کسی او را نمی‌شناسد و بنابراین از او نمی‌داند. درویش اما به خودآگاهی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر دیگران او را نشناسند، خودش خود را به خوبی می‌شناسد. او تأکید می‌کند که اگر شرایط برعکس بود، خسی احساس درد و نابرابری می‌کرد. درویش می‌گوید که اگرچه به نظر احمق می‌آید، اما خوشبخت است و از لجاجت و سخت‌گیری دور است. او به عقل خود اعتماد دارد و معتقد است که این مسأله به بخت او مربوط می‌شود.