نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

قطعه شمارهٔ ۱۳ سعدی

سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

مرا به صورت شاهد نظر حلال بود

که هرچه می‌نگرم شاهدست در نظرم

دو چشم در سر هر کس نهاده‌اند ولی

تو نقش بینی و من نقشبند می‌نگرم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و مشاهده زیبایی‌ها اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که او به عنوان یک شاهد، تنها زیبایی را می‌بیند و هر چیزی که به آن نگاه می‌کند، شاهد آن زیبایی است. او به تفاوت دیدگاه‌ها نیز اشاره می‌کند، به این معنا که هرکس به نحوی متفاوت و شخصی به زیبایی‌ها نگاه می‌کند. شاعر خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که نقش‌های زیبایی را می‌بیند و دیگران را به عنوان نقاشانی که آن نقش‌ها را می‌آفرینند، توصیف می‌کند.