قطعه شمارهٔ ۱۸ - سیه گلیم سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بر آن گلیم سیاهم حسد همی آید
که هست در بر سیمین چون صنوبر او
گلیم بین که در آن بر، چه عیش می‌راند
سیه گلیمی من بین که دورم از بر او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به حسادت خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که بر روی گلیمی سیاه نشسته و حسد او نسبت به کسی دیگر که در کنار شخصی زیبا و باارزش (مانند صنوبر) قرار دارد، مزید بر علت است. شاعر به نوعی حسرت می‌خورد و می‌گوید که گلیم او سیاه است و دور از آن زیبایی، در حالی که آن شخص در حال خوشگذرانی است.