حکایت شمارهٔ ۱۶ سعدی

یکی از عرب در بیابانی از غایتِ تشنگی می‌گفت:

یا لَیْتَ قَبْلَ مَنِیَّتي یَوْماً أَفُوزُ بِمُنْیَتي

نَهْراً تُلاطِمُ رُکْبَتي وَ أَظَلُّ أَمْلَأُ قِرْبَتي

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

عربی در بیابان به شدت تشنه بود و آرزو می‌کرد ای کاش روزی پیش از مرگش به آرزوی خود برسد و در کنار نهر آبی آرامش بیابد.