حکایت شمارهٔ ۵ سعدی
سعدی شیرازی / باب سوم در فضیلت قناعت / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در سیرتِ اردشیرِ بابکان آمده است که حکیمِ عرب را پرسید که: روزی چه مایه طعام باید خوردن؟
گفت: صد دِرَم سنگ کفایت است.
گفت: این قدر چه قوّت دهد؟
گفت: هٰذَا الْمِقْدارُ یَحْمِلُکَ و مٰازادَ عَلیٰ ذٰلِکَ فَاَنْتَ حامِلُهُ. یعنی این قدر تو را بر پای همی‌دارد و هر چه بر این زیادت کنی، تو حمّال آنی.
خوردن برایِ زیستن و ذکر کردن است
تو معتقد که زیستن از بهرِ خوردن است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در سیرت اردشیر بابکان حکیم عرب به سؤال اردشیر درباره مقدار غذایی که باید خورد، پاسخ می‌دهد که صد درم کافی است. او توضیح می‌دهد که این مقدار فقط برای حفظ انرژی و بقای فرد کافی است و اگر بیشتر از آن مصرف کند، فرد حامل بار اضافی می‌شود. در اینجا تاکید بر این است که خوردن باید برای زنده ماندن و ذکر الهی باشد، نه اینکه زندگی فقط به منظور خوردن باشد.