شمارهٔ ۵ سعدی

زر به اَمرَد کسی دهد به‌گزاف

که نداند طریقتِ زردشت

‌هر کجا سرو‌قامتی بینی

‌چشم در روی کن، خَیو در مشت

‌چون نه کونش دری ّ و نه شلوار

‌بی‌گناهت کسی نخواهد کشت

‌ور جماع آرزوت می‌‌باشد

‌تا به خاتم فروکنی انگشت

‌حاصل آن بیش نیست آخر کار

‌که شود با تو نرم کنگ و درشت

‌گر تأمل کنی، بدان مانَد

‌که خری را خری رَوَد در پشت