قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - در ستایش اتابک سعدبن ابوبکر بن سعدبن زنگی بن مودود سعدی
سعدی شیرازی / قصاید / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)
مطرب مجلس بساز زمزمهٔ عود
خادم ایوان بسوز مجمرهٔ عود
قرعهٔ همت برآمد آیت رحمت
یار درآمد ز در به طالع مسعود
دوست به دنیا و آخرت نتوان داد
صحبت یوسف به از دراهم معدود
وه که ازو جور و تندیم چه خوش آید
چون حرکات ایاز بر دل محمود
روز گلستان و نوبهار چه خسبی
خیز مگر پر کنیم دامن مقصود
باغ مزین چو بارگاه سلیمان
مرغ سحر برکشیده نغمهٔ داود
راوی روشندل از عبارت سعدی
ریخته در بزم شاه لؤلؤی منضود
وارث ملک عجم اتابک اعظم
سعد ابوبکر سعد زنگی مودود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی به تصویر کشیدن زندگی و خوشی‌های آن پرداخته است. شاعر با دعوت به جشن و شادمانی، از مجلس و موسیقی یاد می‌کند و بر اهمیت دوستی و محبت در دنیا و آخرت تاکید می‌کند. او به نمادهای زیبا مانند گلستان و باغ سلیمان اشاره می‌کند و روح لطیف و ناب زندگی را تجلیل می‌کند. در انتها، نام سعدی به عنوان یک شاعر بزرگ و وارث فرهنگی اشاره شده است، که در مجلس از خود یادگارهایی گرانبها به جا گذاشته است.