شمارهٔ ۱۲۲ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
به خستگان پراکنده بر نبخشاید
گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب
وگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به حالتی اشاره دارد که فردی در خوشحالی و سرزندگی نمی‌تواند به دیگران که در ناامیدی و خستگی هستند، کمک کند. به بیان دیگر، اگر فردی خود را در وضعیتی خوشایند ببیند، ممکن است نتواند به دیگران که در مشکلات به سر می‌برند، یاری رساند. این بیت نمادی از خودخواهی یا ناتوانی در همدردی با دیگران است.