نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۲ سعدی

سعدی شیرازی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

دل منه بر جهان که دور بقا

می‌رود همچو سیل سر در زیر

پیر دیگر جوان نخواهد شد

پیریش نیز هم نماند دیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر احساس نارضایتی و نگرانی از گذر زمان و پیری است. گویا شاعر به دورانی فکر می‌کند که همه چیز در حال تغییر و زوال است و جوانی دوباره به دست نخواهد آمد. پیری و دوام نداشتن آن نیز در این تعبیر احساس می‌شود، به نوعی زندگی را به جریانی سیال تشبیه کرده که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن فرار کند.