نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸۲ سعدی

سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

چو می‌دانستی افتادن به ناچار

نبایستی چنین بالا نشستن

به پای خویش رفتن به نبودی

کز اسب افتادن و گردن شکستن؟

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر به این معناست که وقتی می‌دانید که سقوط و شکست حتمی است، نباید خود را در موقعیت‌های خطرناک قرار دهید. بهتر است به جای تلاش برای رسیدن به موقعیت‌های بالا و در خطر افتادن، با احتیاط عمل کنید و از مشکلات جلوگیری کنید. در واقع، اشاره دارد به این که افتادن از اسب و شکست در نهایت به دردسر می‌انجامد.