شمارهٔ ۱۹۳ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
امید عافیت آنگه بود موافق عقل
که نبض را به طبیعت شناس بنمایی
بپرس هر چه ندانی که ذل پرسیدن
دلیل راه تو باشد به عز دانایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
خلاصه: امید به سلامتی زمانی واقعی می‌شود که برای شناخت طبیعت به متخصص مراجعه کنیم. از او هر آنچه نمی‌دانیم را بپرسیم، زیرا سؤال کردن نشانه‌ای از جستجوی دانش و راهی به سمت دانایی است.