قصاید — دیوان اشعار صائب
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ - در وصف کعبه و تخلص به مدح امیرالمؤمنین علی (ع) — ای سواد عنبرین فامت سویدای زمین
- شمارهٔ ۲ - در تعمیر تربت پاک امیرالمؤمنین علی (ع) و آوردن نهری از فرات به نجف به فرمان شاه صفی — منت خدای را که به توفیق کردگار
- شمارهٔ ۸ - در مدح شاه عباس دوم — ای زمان دلگشایت نوبهار روزگار
- شمارهٔ ۷ - در مرثیه شاه صفی — پادشاهی و جوانی سد راه او نشد
- شمارهٔ ۵ - در مدح شاه صفی — نشست گل به سریر چمن سلیمان وار
- شمارهٔ ۴ - در مدح حضرت رضا(ع) — عقل ضعیف خویش نگه دار از شراب
- شمارهٔ ۶ - در مدح شاه صفی — ای روی چون بهشت ترا کوثر آینه
- شمارهٔ ۳ - در مدح حضرت رضا(ع) — این حریم کیست کز جوش ملایک روزبار
- شمارهٔ ۱۱ - در مدح شاه عباس دوم و تاریخ اتمام بنای تالار عالی قاپو — منت ایزد را که از لطف خدای مستعان
- شمارهٔ ۱۵ - در صفت گرما و مدح شاه عباس دوم — بس که شد تفسیده عالم از فروغ آفتاب
- شمارهٔ ۱۶ - در مدح شاه عباس دوم — زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتاب
- شمارهٔ ۱۰ - در مدح شاه عباس دوم و تهنیت ورود او به اصفهان — منت ایزد را که با اقبال و دولت همعنان
- شمارهٔ ۱۳ - در شکست یافتن داراشکوه از قلعه داران ایرانی قندهار — شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدار
- شمارهٔ ۱۲ - در فتح قندهار و مدح شاه عباس دوم — صبح ظفر ز مطلع دولت شد آشکار
- شمارهٔ ۱۴ - در تهنیت ورود شاه عباس دوم به اصفهان — چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمد
- شمارهٔ ۹ - در مدح شاه عباس دوم — هزار شکر که گوهر فروز جاه و جلال
- شمارهٔ ۱۸ - در مدح شاه عباس دوم — سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهان
- شمارهٔ ۲۰ - در مدح شاه عباس دوم — روی در برج شرف آورد دیگر آفتاب
- شمارهٔ ۲۱ - در مدح حضرت سیدالشهداء (ع) — خاکیان را از فلک امید آسایش خطاست
- شمارهٔ ۲۲ - درتهنیت ورود شاه عباس دوم از مازندران به اصفهان — منت خدای را که سلیمان روزگار
- شمارهٔ ۱۹ - در مدح شاه عباس دوم — هوا را کند پر ز اختر شکوفه
- شمارهٔ ۲۳ - در مدح شاه عباس دوم — زهی عذار تو آیینه دار حیرانی
- شمارهٔ ۱۷ - در مدح شاه عباس دوم — کرد میزان حساب آماده بهر خاکیان
- شمارهٔ ۲۴ - در مدح شاه عباس دوم — شد از بهار دل افروز، عالم امکان
- شمارهٔ ۲۷ - در توصیف زاینده رود — چشمه حیوان ندارد آب و تاب زنده‌رود
- شمارهٔ ۲۹ - ایضا در وصف زاینده رود — می شود جان تازه از بوی بهار زنده رود
- شمارهٔ ۲۸ - در توصیف دومین پلی که بر زاینده رود بسته شده — شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رود
- شمارهٔ ۳۱ - در ورود شاه عباس دوم به شهر اشرف — کرد تا پابوس اشرف کشور مازندران
- شمارهٔ ۳۲ - شفای شه به دعا از خدا طلب کرده — خدایا شاه ما را صحت کامل کرامت کن
- شمارهٔ ۳۰ - در توصیف زاینده‌رود و پل آن — زنده‌رود از جلوه مستانه طوفان می‌کند
- شمارهٔ ۲۵ - در تهنیت جلوس مجدد شاه صفی بر تخت با نام شاه سلیمان — دگربار از جلوس شاه دوران
- شمارهٔ ۲۶ - در مدح شاه سلیمان و تاریخ بنای عمارت هشت بهشت — اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودان
- شمارهٔ ۳۵ - در توصیف اشرف — کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف است
- شمارهٔ ۳۶ - در توصیف صفی آباد — می می چکد از آب و هوای صفی آباد
- شمارهٔ ۳۸ - در توصیف جشن بهار و مدح نواب ظفرخان — تذرو بال فشان گردد از غبار بسنت
- شمارهٔ ۴۰ - قصیده — مردم به زرق طره دستار می روند
- شمارهٔ ۳۹ - در مدح نواب ظفرخان — بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کند
- شمارهٔ ۳۷ - در مدح نواب ظفرخان — این چنین هجران اگر دارد مرا در پیچ و تاب
- شمارهٔ ۳۴ - در افتتاح پل خواجو — اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده است
- شمارهٔ ۳۳ - در موعظه و تخلص به مدح نبی اکرم (ص) — تا نگردیده است خورشید قیامت آشکار
- شمارهٔ ۴۱ - در توصیف کابل و مدح نواب ظفرخان — خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارش
- شمارهٔ ۴۵ - در مدح نواب خواجه ابوالحسن تربتی پدر ظفرخان — اقبالمند آن که به تأیید کردگار
- شمارهٔ ۴۲ - در مدح نواب ظفرخان — زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکین
- شمارهٔ ۴۴ - در مدح نواب ظفرخان — اگر چه از نفس گرم برق سوزانم
- شمارهٔ ۴۳ - در مدح نواب ظفرخان — زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نور