شمارهٔ ۴۱ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تجربه خود از دیدن کسی اشاره می‌کند که در وضعیت گدایی قرار دارد و از نعمت‌های زندگی بی‌بهره است. این فرد، مثل سرمه‌ای که زیبایی می‌آورد، بر چشمان مردم تاثیر می‌گذارد، اما در عین حال خودش به خاک و ذلت افتاده و از ارزش و مقام پایین آمده است. شاعر احساس خوار شدگی و ناچیزی در مقابل او را بیان می‌کند.