شمارهٔ ۶۹ - در مدح ولی‌الله اعظم امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی / قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز جلوه مهر سماکی به بوتراب رسد
چگونه ذره تواند به آفتاب رسد
ولی نعمت ما خاکیان علیست که فیض
بزادگان تراب از ابوتراب رسد
مجوی کام دل خویش را ز غیر علی
که دیده آب بلب تشنه از سراب رسد
شود بذکر علی نور حق بدل پیدا
بدست جان بکن این چاه تا به آب رسد
بغیر احمد مرسل که جسم و جان همند
که در مقام و جلالت بدان جناب رسد
بکعبه زاد و برای طواف آن دایم
ز رب کعبه بخلق جهان خطاب رسد
کتاب خواند از آن پیشتر برای رسول
که از خدا به رسول خدا کتاب رسد
صغیر بنده آل علی به عشق علیست
که بوی گل به مشام وی از گلاب رسد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش مقام و جایگاه امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) و پیامبر اسلام، حضرت محمد (صلی‌الله‌عليه‌وآله) می‌پردازد. شاعر به زیبایی تأکید می‌کند که چگونه برکات و فیوضات الهی از طریق علی (ع) به مخلوقات می‌رسد و اینکه عشق به علی باید محور زندگی انسان باشد. همچنین نشان می‌دهد که تنها اوست که می‌تواند به کمالات الهی و نور حق دست یابد. در نهایت، شاعر به پیوند عمیق بین این شخصیت‌های بزرگ و مؤمنان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که محبت و احترام به آنان راهی به سوی حقیقت است.