شمارهٔ ۸۶ - تاریخ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شخصیت سید عالی نسب حامد محمود سخن می‌گوید که به خاطر عبادت و بندگی خود به رحمت معبود نائل آمده است. او به تولد مسعود اشاره می‌کند که به صورت خوش‌یمن از بطن ام آمد و مانند اختر فیروز و با طالع نیکو به دنیا آمد. شاعر روز هفدهم ربیع، که عید تولد نبی (ص) است را جشن می‌گیرد و آن را روزی مبارک می‌داند. او به انتقال روح حامد محمود به دنیای دیگر اشاره می‌کند، جایی که به نزد جدش در بهشت می‌رود. شاعر همچنین از کودکی او یاد می‌کند که فکرش در تاریخ شناور است و در نهایت به آمدن یکی از افراد از جمع اشاره می‌کند که خبر از آزادی محمود از بندگی را می‌دهد.