شمارهٔ ۸۷ - تاریخ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر درباره حاجی بشیر، مردی با دل پاک و روح بزرگ سخن می‌گوید. او تنها به یاد محبوبش و مولایش زندگی می‌کند و دارای خوی نیک و خلق خوش است. با مویی مشکی و عطر خوش، زندگی‌اش را سرشار از یاد خدا کرده است. ناگهان از این دنیا می‌رود و پس از درگذشتش، برخی درباره تاریخ فوت او سؤال می‌کنند. در نهایت، مردی از جمعیت پاسخ می‌دهد که حاجی بشیر در بهشت جا پیدا کرده است.