۲۳۷- خواجوی سمنانی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ چهارم در ذکر حضرات واجب التعظیم
بخش 1
از ملک زادگان است، امید که در سخن بمرتبه خواجوی کرمانی رسد چه از بشره ی او پیداست که ملکی است در صورت بشر یا شاخ گلی است بارش پر ثمر آثار رشد و قابلیت از ناصیه او کالشمس نصف النهار ظاهر و هویداست و در مصحف جمالش آیه وافی هدایت، ما هذا بشر الی ملک کریم در دیده ی اولوالأبصار جلوه گر و پیدا با وجود آنکه سن او از پانزده نگذشته گویا از پیر روزگار نصیحت مضمون این شعر آبدارش بگوش هوش او رسیده که :
یا نامه ای ز جانب دلدار میرسد
صورت خوب تو داری طلب معنی کن
و او نیز قبول این معنی کرده همگی اوقات بکسب علوم میگذراند این مطلع از اوست :
بخش 2
تا تو را پادشه صورت و معنی گویند
خال مشکینت که بر رخساره ی مهوش فتاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امید است که ملک زادگان به مرتبه خواجوی کرمانی برسد، چرا که او به وضوح حالتی ملکوتی دارد. نشانههای رشد و توانایی او مانند نور خورشید در نیمروز نمایان است و جمال او نشانهای از هدایت الهی است. با اینکه سن او هنوز به ۱۵ نرسیده، به نظر میرسد نصیحتهای روزگار را پذیرفته و همواره در حال یادگیری و کسب علم است. او در تلاش است تا نه تنها از زیبایی ظاهری خود بلکه از معانی عمیقتر نیز بهرهمند شود.