نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

۲۳۷- خواجوی سمنانی سام میرزا صفوی

سام میرزا صفوی / صحیفهٔ چهارم در ذکر حضرات واجب التعظیم

بخش 1

از ملک زادگان است، امید که در سخن بمرتبه خواجوی کرمانی رسد چه از بشره ی او پیداست که ملکی است در صورت بشر یا شاخ گلی است بارش پر ثمر آثار رشد و قابلیت از ناصیه او کالشمس نصف النهار ظاهر و هویداست و در مصحف جمالش آیه وافی هدایت، ما هذا بشر الی ملک کریم در دیده ی اولوالأبصار جلوه گر و پیدا با وجود آنکه سن او از پانزده نگذشته گویا از پیر روزگار نصیحت مضمون این شعر آبدارش بگوش هوش او رسیده که :

یا نامه ای ز جانب دلدار میرسد

صورت خوب تو داری طلب معنی کن

و او نیز قبول این معنی کرده همگی اوقات بکسب علوم میگذراند این مطلع از اوست :

بخش 2

تا تو را پادشه صورت و معنی گویند

خال مشکینت که بر رخساره ی مهوش فتاد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امید است که ملک زادگان به مرتبه خواجوی کرمانی برسد، چرا که او به وضوح حالتی ملکوتی دارد. نشانه‌های رشد و توانایی او مانند نور خورشید در نیمروز نمایان است و جمال او نشانه‌ای از هدایت الهی است. با اینکه سن او هنوز به ۱۵ نرسیده، به نظر می‌رسد نصیحت‌های روزگار را پذیرفته و همواره در حال یادگیری و کسب علم است. او در تلاش است تا نه تنها از زیبایی ظاهری خود بلکه از معانی عمیق‌تر نیز بهره‌مند شود.