نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

۲۴۳- مولانا عبدی سام میرزا صفوی

سام میرزا صفوی / صحیفهٔ چهارم در ذکر حضرات واجب التعظیم

خال مولانا شاه محمود است و در خط شاگرد مولانا سلطانعلی مشهدی با وجود کبر سن خط را خوب مینوشت . مصرع : سفید شد چو درخت شکوفه دار سرش . نهال آرزوی سرو قامتان در چمن جان می کشت مدتها در خدمت حضرت صاحبقران مشرف بوده در این دو سال بعالم جاودانی شتافته این شعر از اوست:

ما را سریر سلطنت آن خاک در بس است

وز برق آه بر سر ما تاج زر بس است

ای دل کشیده دار چو عبدی عنان صبر

گر مهر مهوشان هوس است این قدر بس است

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خال مولانا شاه محمود، که شاگرد مولانا سلطانعلی مشهدی بود و با وجود سن بالا خطی زیبا و خوانا می‌نوشت. یکی از شعرهای او به زیبایی وصف ویژگی‌های عشق و آرزوهاست. در این شعر، او به سلطنت ناپایدار خاک و ارزش واقعی زندگی اشاره می‌کند و از دل می‌خواهد صبر کند، حتی اگر عشق و آرزوها در دل وجود داشته باشد. پس از مدت‌ها خدمت به حضرت صاحبقران، او در دو سال اخیر به عالم جاودانی پیوسته است.