۲۶۱- حافظ خو گره سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ چهارم در ذکر حضرات واجب التعظیم
تبریزیست و نقش ها و صورت ها را طوری می بندد و در هجو عمل ها دارد و از جمله برای مولانا زینی که بغایت سیاه و جسیم بود عملی بسته تاریخ وفات او خرس سیاه پیدا کرده و روی برویش بسیار میخواند و بسیار میخورد با وجود آواز گرفته خوانندگی هم میکند و اعتقاد تمام بشعر خود دارد خاطر به زیب و زینت خود می گمارد و خود آرای است تخلصش فراقی است این مطلع از اوست :
دمبدم میگردم از شوق لب لعل تو مست
لعل جان بخش تو را خاصیت بسیار هست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
تبریزی شاعر و هنرمندی است که با دقت و مهارت نقش‌ها و صورت‌ها را می‌بندد و به نقد و هجو رفتارها می‌پردازد. او به خصوص در وصف مولانا زینی، که ظاهری سیاه و بزرگ دارد، تاریخ وفات او را به شکلی خاص و با تشابه به خرس سیاه به تصویر می‌کشد. تبریزی هم آواز میخواند و به شعر خود بسیار اعتقاد دارد. او به زیبایی و آرایش خود اهمیت می‌دهد و با تخلص "فراقی" شعر می‌سازد. یکی از اشعارش به شادی و زیبایی لب‌های محبوبش پرداخته است.