۲۰۳- مولانا فخر الدین علی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ چهارم در ذکر حضرات واجب التعظیم
بخش 1
پسر مولانا حسین واعظ است و او نیز همچون پدر بوعظ مردم می پرداخت روزی در اثنای وعظ گفت اگر از جانب شیعیان سخن میگویم سنیان را بد میآید و اگر از جانب اهل سنت حرف میگویم امامیه را خاطر می رنجد حال آنکه من نه سنی ام و نه شیعه
می ندانم تو را چه نام کنم
آری آری . مذهب عاشق ز مذهب ها جداست
حاصل آنکه مذهب او این حال داشت اما مشربش عالی افتاده بود محمود و ایاز از جمله منظومات اوست. وفات او در شهور سنه تسع و ثمانین و تسعمایه واقع شد این مطلع از نیز از اوست :
بخش 2
زلفش کشم و شب بسر دست درآید
با لب لعل و خط غالیه گون آمده ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
که باشد کشتنی صیدی که آید از حرم بیرون بیت تو نه رندی نه زاهدی، شاهی عشق اسطرلاب اسباب خداست مطلع کو بخت که بی گه مه من مست در آید