۵۷۱- مولانا قاضی نعیمی گنابادی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
مردی شریف و طالب علم است و در علم سیاق مهارت تمام دارد بسیار فصیح و خوش صحبت است این دو مطلع از اوست :
پی بکوی دلبر ابرو کمانی برده ام
خانه او را نمیدانم، گمانی برده ام
شده مردمان چشمم بامیدت اشکباران
چه شود اگر در آیی ز در امیدواران
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره مردی شریف و طالب علم است که در علم سیاق بسیار ماهر و فصیح سخن می‌گوید. او در این شعر بیان می‌کند که دلبرش را گم کرده و در آرزوی دیدار اوست. چشم‌هایش پر از اشک و امید به این است که روزی آن محبوب به سراغش بیاید.