۳۰۷- مولانا هوشی شیرازی سام میرزا صفوی

دیوانه وش مردی بود و شعر مردم باسم خود میخواند و نوبتی این مطلع مولانا جامی را تغییر داده چنین میخواند :

گریه من کن که مجنون نوحه گر دارد بسی

هوشی تو و جام می و بیهوشی و مستی

کسی گفت این شعر جامی است چرا باسم خود میخوانی جواب داد که چه شود؟ او سنی بود و من شیعه ام . مال سنی بر شیعه حلال است. و من این بیت را از جامی کسب کرده ام . این مطلع را هم شعر خود میداند :

اینهم از اوست :

راه خرد مردم هشیار چه دانی

من که با دل صفت آن قد رعنا گویم

هر چه گویم همه از عالم بالا گویم

جز کوی تو دل را نبود منزل دیگر