شمارهٔ ۳۶ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غرض از آدم درویشان است و آنان که واقعاً انسانند. نزد این درویشان، حتی توانگران واقعی هم درویش به حساب می‌آیند و پادشاهان هم اگر بخواهند، می‌توانند همه چیز را از سلاطین بستانند. آنچه که جز این درویشان وجود دارد، در واقع مجنونان هستند. درویشان مانند جان هستند و دیگران مانند تن؛ هرکدام به نوعی در مقام خود به پرورش و خدمت می‌پردازند. درویشان به شدت از دنیا غافل‌اند، اما در واقع با یکدیگر همدست و یار هم هستند. از هر چیز مادی دوری می‌کنند و به درون خود و معنویات توجه دارند. آن‌ها از هر آنچه که در دنیا وجود دارد، بی‌خبرند و فقط آنچه در دلشان است را می‌دانند. اگر کسی نسبت به این درویشان بخیل باشد، حتی با جانشان نیز برای این رفاقت و دوستی آماده‌اند. هرچه در مورد آنها گفته شود، فراتر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد.