پروانه و شمع شهریار
برق اولمادی ” قیزیم گئجه یاندیردی لاله نی
پروانه نین ” اودم ده باخیر دیم اداسینه
گؤردوم طواف کعبه ده یاندیقجا یالواریر
سؤیلور : دؤزوم نه قدر بو عشقین جفاسینه ؟
یا بو حجاب شیشه نی قالدیرکی صاورولوم
یا سوندوروب بو فتنه نی ” باتما عزاسینه !
باخدیم کی شمع سؤیله دی : ای عشقه مدعی !
عاشق هاچان اولوب یئته اؤز مدعا سینه ؟
بیر یار مه لقادی بیزی بئیله یاندیران
صبر ائیله یاندیران دا چاتار اؤز جزاسینه “
اما بو عشقی آتشی عرشیدی ” جاندادیر
قوی یاندیریب خودینی یئتیرسین خداسینه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به احساسات عاشقانه و شعله‌های محبت اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری از آتش و شمع، به شدت عشق و دلتنگی‌اش می‌پردازد. او به توصیف عشق‌اش همچون آتش‌ای می‌پردازد که روح و جانش را می‌سوزاند و در عین حال به زیبایی‌های پرستش و جستجو در عشق اشاره می‌کند. در نهایت، بیانگر این است که این عشق، جدا از هر درد و رنج، فضایی مقدس و الهی دارد.