چابالیر اوره ک سینه مده شهریار
آینایا باخاندا گؤردوم، ساققالیما دن دوشوبدی
من کی چوخ قوجالمامیشام، بیلمیرم ندن دوشوبدی
هنر اولسا روح جواندیر، هله–هله دوشگون اولماز
اونداکی گؤردون دوشوبسه‌ن، بو نفیر بدن دوشوبدی
اورایا کی سن گئدیرسن، قویولار آچیبدی آغزین
شیطانین توری یاماندیر، هر گلیب گئدن دوشوبدی
نه قدیر باشین سلامت، ال– آیاقدا باشسیز اولماز
آیاغا دمیر دوشه‌نده، باشووا چدن دوشوبدی
قویودان که خلقه قازدین، چیخا بیلمه سن سلامت
آدام اینجیدن بلایه، آدام اینجیدن دوشوبدی
چابالیر اورک سینه‌مده، باشی کسیلمیش تویوق تک
پیلله نی چیخاندا گؤردوم، سینه نفه دن دوشوبدی
سئرچه دن سیچاندان آرتیق، توری بیز قوراندا دوشمز
آمما شئر تورون قوراندا، فیل یا کرگدن دوشوبدی
« شهریار » عدندن آیری، مرواری یئتیم قالاندا
یمن جنوبی دن ده، باخاسان عدن دوشوبدی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی بیانگر احساسات و تجربیات شخصی است. شاعر به توصیف وضعیت خود و چالش‌هایی که با آن‌ها روبروست، می‌پردازد. او به یادآوری تصاویری از زیبایی‌ها و زشتی‌ها می‌پردازد و همچنین به مساله‌های اجتماعی و اخلاقی اشاره می‌کند. به نوعی، احساس شکست و ناامیدی نیز در این کلمات حس می‌شود. در نهایت، شاعر به روشن‌فکری و تلاش برای بهبود وضعیت اشاره دارد و نیاز به صداقت و سلامت را در زندگی برجسته می‌کند.