برزخ شاطر عباس صبوحی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به تجربه‌ی عذابی اشاره می‌کند که به نوعی از دست برزخ ناشی می‌شود و این سوختن را ناشی از حکمت نمی‌داند. هر جا که این عذاب به سراغ او بیاید، او را می‌سوزاند و این تصویر در عکسی از خورشید که از پشت بلور می‌تابد، تجلی می‌یابد. به طور کلی، احساس عذاب و سوزش ناشی از وجودی نامرئی و رازآلود را انتقال می‌دهد.