شمارهٔ ۱۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آسوده بود دلم ز ویرانه خود
بی تاب شوم برون ز کاشانه خود
ایام به روی آتشم جای دهد
گر همچو کمان برآیم از خانه خود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از آرامش دل خود در ویرانه‌ای که در آن زندگی می‌کند صحبت می‌کند. او می‌خواهد از این مکان بیرون برود و بی‌تابی خود را بیان می‌کند. همچنین اشاره دارد که اگر زمانی به‌صورت قوس‌مانند از خانه‌اش خارج شود، روزها به او می‌خندند، یعنی به زندگی و روزهایش امید دارد.