شمارهٔ ۱۲۱ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات پیر انصار
الهی تو موجود عارفانی، آرزوی دل مشتاقانی، یاد آور زبان مداحانی، چونت نخوانم که نیوشنده آواز راعیانی، چونت نستایم که شاد کننده دل بندگانی، چونت ندانم که زین جهانی، چونت دوست ندارم که عیش جانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به بیان عشق و ارادت به الهی و موجودی می‌پردازد که عارفان و مشتاقان به دنبال آن هستند. همچنین اشاره می‌کند که نمی‌تواند همچون مداحان و راعیان، او را با نغمه‌هایشان ستایش کند و از آنجایی که این موجود به دل بندگان شادی می‌دهد، از جهانی که چنین چیزی ندارد، راضی نیست. در کل، متن نمایانگر longing و کیفیت خاصی از عشق و ارادت به الهی است.