شمارهٔ ۱۶۵ خواجه عبدالله انصاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این جمله به نوعی از تسبیح و ستایش خداوند اشاره دارد، که در آن بیان شده است که عظمت و جلال الهی به حدی است که هیچ نشانه‌ای از خود باقی نمی‌گذارد و همچنین وقتی انسان به حقایق الهی نزدیک می‌شود، وابستگی‌اش به دیگر امور کم رنگ می‌شود و در نتیجه آنچه که در دست دارد، از دستش می‌رود.