شمارهٔ ۱۹۹ خواجه عبدالله انصاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این جمله بیانگر این است که هر چیزی که به عنوان نشانه یا معرف در نظر گرفته می‌شد، در واقع یک پرده و پوشش بود و آنچه که به عنوان اساس یا مایه می‌دانستم، هیچ ارزش و فایده‌ای نداشت. به نوعی اشاره به بی‌معنایی و پوچی در برخی شناخت‌ها و تصورات دارد.