شمارهٔ ۲۵۹ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات پیر انصار / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بخش 1
الهی، گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که باونگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم:
پر آب دو دیده و بس آتش جگرم
بر باد دو دستم و پر از خاک سرم
چون باو نگرم گویم:
بخش 2
چه کند عرش که او غاشیه من نکشد
چون بدل غاشیه حکم و قضای تو کشم
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به دو حالت مختلف خود اشاره می‌کند. در یک حالت وقتی به خود می‌نگرد، احساس سوز و نیاز و رنج و عذاب دارد. او خود را مانند وجودی آب‌دار و آتشین توصیف می‌کند که دستانش به باد رفته و سرش پر از خاک است. در حالت دیگر زمانی که به معشوق می‌نگرد، احساس راز و ناز و عشق می‌کند. او از عظمت و قدرت معشوق سخن می‌گوید و به تاثیراتی که عشق او بر جان و دلش می‌گذارد، اشاره می‌کند. به‌طور کلی، شعر به تضاد بین درد و عشق پرداخته و نشان‌دهنده دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است.