شمارهٔ ۲۶۷ خواجه عبدالله انصاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به الهی اشاره می‌کند که فهمیده است ثروت واقعی در فقر و درویشی نهفته است. او با احترام به درویشان، خود را خادم و غلام کسی می‌داند که وعده دیدار دوست (الهی) را به او داده است.