مناجات شمارهٔ ۱۲۷ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی همه از حیرت به فریادند و من از حیرت شادم، به یک لبیک درب همه ناکامی بر خود بگشادم، دریغا روزگاری که نمی‌دانستم تا لطف تو را دریازم. خداوندا در آتش حیرت آویختم چون پروانه در چراغ، نه جان رنج تبش دیده و نه دل الم داغ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر از حیرت و شگفتی خود می‌گوید و در عین حال خوشحال است، زیرا درک کرده که با رحمت الهی می‌تواند بر مشکلاتش غلبه کند. او به یاد روزهایی می‌افتد که از لطف خداوند غافل بود و اکنون در دریای حیرت غوطه‌ور است. در تصویر پروانه‌ای که به چراغ نزدیک می‌شود، احساسات عمیق خود را از رنج و درد بیان می‌کند.